Stefanían mín

Það er fátt fallegra en að horfa á lítið barn þroskast. Í kringum mann eru ótalmörg börn - mistengd manni - sem snerta mann. Þau eru jafn misjöfn og fullorðna fólkið enda jafn miklir einstaklingar. Persónuleikinn virðist mótast mjög fljótt og skerpist með hverju augnablikinu.


Stefanía Heimisdóttir, dóttir Þórdísar frænku hefur skipað stóran sess í mínu lífi. Hún lýsir upp tilveruna og er sannarlegur gimsteinn. Ég hef verið svo heppin að fá að kynnast henni betur og betur alveg frá því hún var glæný. Seinasta haust bjó ég í nágrenni við hana og hitti hana oft á hverjum degi - í hvert sinn sem hún sagði eða gerði e-ð nýtt var maður uppnumin af gleði og stolti :)

Í dag er hún rúmlega eins og hálfs árs - hún verður 2 ára í ágúst. Hún er búin að þroskast mjög mikið og núna líður lengra á milli heimsókna þar sem ég er ekki í alveg næsta nágrenni þannig að maður sér breytingarnar enn skýrar. Að heyra hana kalla "Hadddla" er ótrúleg tilfinning.

Hún var dásamlega um daginn þar sem hún stóð upp gerði prumpuhljóð og lyfti svo annarri löppinni - svo skellihló hún þegar við pabbi hennar sögðum "Ojj, þvílík prumpufýla!!" - þessu hélt hún áfram eftir að hún kom upp í rúm og þá var svo sannarlega erfitt að vera stranga frænkan og láta hana fara að sofa þegar ég átti að svæfa hana.

Það er líka mjög vinsælt hjá litlu skvísunni að kitla alla nálæga með því að öskra gilligilligilli og "kitla" mann - óútskýranlega krúttlegt!

Jæja - ætli þetta blogg sé ekki alveg nógu væmið þó ég stoppi hér. Framundan eru ný ævintýri með litlu prinsessunni minni sem er svo sannarlegur ljósgeisli í mínu lífi og annarra sem eru þeirrar blessunar veitt að fá að umgangast hana.
Hún verður alltaf elskuð af frænkunni sinni :*

Verum þakklát!

10.apríl fyrir ári síðan var ég þakklát - þá voru breyttar aðstæður hjá mér og lífið aðeins í öðrum skrið en í dag - þó er ég enn jafn þakklát vegna þess að ég er svo rosalega heppin! Ég á yndislega að, frábæra fjölskyldu sem ég nýt hvers augnabliks með og góða vini.

Lífið mitt blómstrar á meðan annarra fölnar og með þeim lifir bænin mín og von um að þeirra líf geti líka blómstrað og að öllum líði vel. Við eigum að vera þakklát fyrir tilveruna okkar og líf - og þó að margir eigi erfitt nú á krepputímum þá breytir það ekki því að það er margt sem hægt er að þakka fyrir og vera ánægður með.

En bloggið síðan í fyrra var svo ansi gott að ég ætla bara að leyfa sjálfri mér að copy/pastea það hér og hvet ykkur til að hugsa ykkur um næst þegar "lífið er glatað" - því ég held að það sé ekki jafn glatað og maður leyfir sér oft að halda.
--------------------------------------------------------------------------------

Á meðan sumt fólk missir vinnuna og peninga er annað fólk sem missir ástvini. Í Ítalíu er þjóðarsorg vegna jarðskjálfta, þar sem mörg hundruð manns hafa dáið og yfir 1000 manns slasast. Í Írak deyr fólk á hverjum degi og lifir í endalausum ótta við sprengjur og skotárásir. Í Afríku og öðrum þróunarlöndum lifir fólk varla daginn af vegna sjúkdóma eða/og matar- og drykkjaleysis.

Á Íslandi er meðallífsaldur fólks með því alhæsta sem þekkist í heiminum og um daginn sá ég frétt þar sem meðallífsaldur karlmanna væri sá hæsti á Íslandi. Mikið getum við verið þakklát fyrir það. Við getum verið þakklát fyrir hreina loftið, tæra og góða vatnið, friðinn og lífið hér á Íslandi.

Þó deyr fólk líka á Íslandi og á hverjum degi les maður yfir sorglegar minningargreinar, sér lítil börn eða ungt fólk í blóma lífsins. Alltaf er fólk að missa ástvini; foreldra, börn, afa og ömmur. Á hverjum degi ríkir sorg í einhverju hjarta sem er langtum verri en atvinnuleysi eða peningavandamál.

Ég fór að hugsa um lífið í öðru ljósi eftir að ég komst að því að kona á besta aldri deyr úr krabbameini, kona sem var full af lífi og gleði, naut þess að vera með börnum sínum og barnabörnum, var góður vinnuveitandi og yndisleg að öllu leyti. Þessi kona kemst að því að hún sé með krabbamein og að hún muni deyja eftir nokkra mánuði. Sú tilfinning hlýtur að vera skelfileg og að þurfa að segja sínum nánustu fréttirnar er eitthvað sem enginn getur ímyndað sér.

Maður verður að hugsa til þess jákvæða í lífinu og þakka fyrir allt það góða sem maður á. Lífið getur verið ósanngjarnt og erfitt. Núna eiga margir mjög erfitt og skelfilegt að svona sé komið fyrir okkar góða landi og að fólk eigi ekki mat handa sér og börnum sínum. En til að þrauka svona tíma af og horfa fram á við, verður maður að vera bjartsýnn og jákvæður. Maður verður að vakna á morgnanna, áorka einhverju og líta til framtíðar. Nota tímann sem maður hefur á þessari jörðu, með því fólki sem maður elskar.

Farið vel með ykkur og reynið að njóta lífsins til fulls.. þó það sé oft erfitt.

- hér er upphaflega bloggið með indælum commentum - http://hallaoh.blogspot.com/2009/04/vera-akklatur.html - getiði toppað þessi comment??? ;)

Einn góður :)

Hrólfur og Erla voru vistmenn á geðsjúkrahúsi. Dag einn, er þau voru á gangi við sundlaugina kastaði Hrólfur sér útí og sökk til botns. Erla stakk sér útí laugina og bjargaði Hrólfi frá drukknun.
Þegar yfirlæknirinn frétti af björgunarafreki Erlu ákvað hann að útskrifa hana af sjúkrahúsinu, þar sem hún væri greinilega búin að ná snerpu og andlegu jafnvægi á ný.

Daginn eftir fór hann til fundar við Erlu til að boða henni
fréttirnar og sagði þá: Erla mín, ég hef bæði góðar og slæmar fréttir að færa þér! Góða fréttin er að ég ætla að útskrifa þig af spítalanum þar sem þú hefur sýnt merki um bata, sem sýnir sig í því að þú bjargaðir honum Hrólfi frá drukknun. Slæma fréttin er hins vegar sú að hann Hrólfur er dáinn. Karlgreyið hengdi sig í beltinu sínu í gærkvöldi eftir að þú hafðir bjargað honum.

Þá sagði Erla: Hrólfur hengdi sig ekki. Ég festi hann upp til
þerris í gærkvöldi. En hvenær má ég fara heim sagðirðu ??

-------
Fariði vel með ykkur :)

Fyrri tímar

Um daginn tók ég ansi merkilega bók af bókasafninu sem nefnist Öldin sem leið og er um árin 1800-1860. Þar eru margar ansi áhugaverðar fréttir og ætla ég að dreypa á þeim bestu hér.

- Íslendingar voru þekktir fyrir að bjarga sér á árum áður og í apríl 1801 fannst maður sem hafði týnst í óveðri með kindur sínar kalinn og vart hugað líf – drep hljóp í sár hans og því þurfti að taka af honum bæði hendur og fætur en það gerði ólærður læknir og þótti það hafa tekist svo vel að lærðir læknar gætu ekki gert betur!

- Reykjavík var ansi lítið bæjarfélag á þessum tíma en 1801 var íbúafjöldi 307 manns og þótti það mikil fjölgun frá árinu 1786 þegar bæjarbúar voru einungi 167.
Á Íslandi bjuggu 47 þúsund manns árið 1801.

- En þessi tími var oft mjög grimmilegur og voru dómar mjög harðir t.d. var stúlka dæmd til lífláts fyrir að bera út barn sitt sem að varð undir með kvæntum manni, en hann hafði ógnað henni svo hún myndi ekki lýsa hann föður barnsins. Þessi maður hafði barnað 4 konur utan hjónabands og tvívegis reynt að láta barnsmæður sínar rangfeðra börnin. Þegar kom að fæðingu stúlkunnar sem fyrst var nefnd hafi hún eignast barnið í rúmi sínu sem var við hlið foreldra henna en þau vissu ekki af óléttunni og náði hún að kæfa niður öll hljóð svo enginn myndi verða fæðingarinnar var. Fór hún svo með barnið að tjörninni þar sem því var drekkt. Ekki stendur hvort maðurinn hlaut refsingu en hann var a.m.k. ákærður. Stúlkan var líflátin.

- Að Sjöundá í Barðastrandasýslu gerðust skrýtnir hlutir. Bærinn er tvíbýli þar sem tvenn hjón bjuggu, annars vegar Bjarni og Guðrún og hins vegar Jón og Steinunn. En svo deyja Jón og Guðrún og þegar málið er rannsakað kemur í ljós að Bjarni og Steinunn hafi verið í ástarsambandi og að þau hafi myrt maka sína til þess að vera saman. Þau voru dæmd til pyntinga og lífláts.

- Um miðjan júní 1802 var enn vetur á Íslandi – enda mjög langur og harður vetur að líða. Lítið um fisk til að veiða og bú að flosna upp þannig að fólk bjó við mikla vosbúð og jafnvel dauða.

- 16 ára gamall strákur stal eldivið úr kofa á Litla-Hrauni og fiski á Stokkseyri sem var metið á samtals 36 skildinga. Hérað var ansi harkalegt í dómi sínum þar sem það dæmdi strákinn til að „kagstrýkjast og erfiða í járnum í Kaupmannahafnar þrælavarðhaldi ævilangt“ en landsyfirréttur ógilti þann dóm og dæmdi strákinn til að erfiða í 2 ár í íslensku tugthúsi.

- 12.júlí 1809 var íslenskur fáni fyrst dreginn upp að húni „blár feldur með þrem hvítum þorskum“.

Jæja – nú getiði beðið spennt eftir næsta bloggi þar sem ég mun halda áfram að fræða ykkur um aðalfréttirnar á árunum 1811 og uppúr! T.d. er mjög spaugileg lýsing sem enskur blaðamaður hefur á Íslendingum og mun ég segja frá því í næsta bloggi... kv.H

Ef ég næ ekki hjúkrunarfræðinni....

Þó engin lesi þetta.. þá skrifa ég samt :)

Eftir 9 daga fæ ég úrskurð um hvort að ég hafi náð inn á vorönn við hjúkrunarfræðideildina í HÍ. Hlakka mjög til að sjá og loks fá að vita hver niðurstaðan sé!

Prófin gengu sæmilega - maður uppsker þó eins og maður sáir - og fyrsta önninn í háskóla er ansi snúin og í staðinn fyrir að læra og lesa eins og þarf þá fer tíminn meira og minna í að velta upp ýmsum leiðum til að læra námsefnið sem best og hvar sé best að leggja áherslur. Þess vegna var ýmislegt frumlesið - því miður - rétt fyrir prófin og gengu prófin eftir því. Seinasta prófið var þó verst þar sem ég hafði lagt mikla áherslu á gömul próf sem mér áhlotnaðist - sú áhersluaðferð var röng þar sem nær engar spurningar komu af gömlum prófum þrátt fyrir að flestir kennarar noti gagnagrunninn og spurningarnar þar handahófskennt.

Verði ég ekki ein af þeim 120 sem komast áfram af þeim a.m.k 200 sem reyndu við þau - þarf ég að finna ný verkefni - og er fullviss um að þau verkefni og tækifæri sem manni hlotnast við fall annarsstaðar verði mér lærdómsrík og skapi reynslu sem maður á alla ævi og engin getur tekið af manni. Svo hvað er best að gera?

Þegar ég fór í gegnum mögulegar námsleiðir hjá HÍ komst ég að því að þar var eitt fag sérstaklega sem að vakti áhuga minn - Þjóðfræði. Auk þess er hægt að taka hana sem aukagrein - 60 einingar. Fullt af spennandi fögum sem að ég held að gætu verið mjög skemmtileg til að takast á við!
En annað vakti áhuga minn og athygli - Hússtjórnarskólinn á Hallormsstað! Þar færi maður í allskonar spennandi fög - handavinnu, matreiðslu og ýmislegt fleira.

Svo hvað er best að velja? Auðvitað hefði maður gott af því að vinna - en vinnuframboð er af skornum skammtum í þessari tíð.

Í augnablikinu er húsó að vinna þjóðfræðina. En auðvitað held ég í vonina um að komast áfram í hjúkrunarfræðinni þó ég búist við því versta - þá verður maður ekki fyrir jafn miklum vonbrigðum.

Jæja.. nóg af blaðri.. Gleðilegt nýtt ár!! Knúskveðja, H

Gleðileg jól elskurnar mínar

Jólahátíð fer að ganga í garð - þakklæti er efst í huga mér á þessum síðustu og verstu tímum - þakklæti fyrir að eiga yndislega að - að eiga þak yfir höfði mér og mat ofan í mig. Ég er þakklát fyrir námið sem mér hlotnaðist að iðka seinustu mánuði.

Hér heima á Selfossi hefur lífið verið afskaplega gott seinustu daga - bakstur, tiltekt, konfektgerð, prjónaskapur og auðvitað myndir og grey's anatomy inn á milli lota :) Hef knúsað köttinn, kúrt með Emblu og haft það yndislegt!

Jólatréð er komið upp, The Holiday í tækinu, kötturinn búin að taka upp fyrsta jólapakkann sem innihélt harðfiskbita ;) Allar jólagjafir komnar á sinn stað og aðeins örfá kort eftir sem verður skellt í hús á morgun :) Svo nú mega jólin bara koma með öllum sínum sjarma og notalegheitum :)

Hafið það sem allra, allra best - knúsiði ættingjana ykkar og vini - njótið hvers einasta augnabliks með þeim sem þið elskið - því það gæti verið það seinasta... :)

Jólaknús til ykkar allra og fjölskyldna ykkar :) :*

Sjálfboðastarf í jólafríinu :)

Jæja þá er prófatörnin búin og tími til að blogga :) Svakalega ljúft að vera í jólafríi og njóta þess að vaka þegar maður vill vaka og vakna þegar maður vill vakna :)

Á morgun ætla ég að fara í sjálfboðastarf - við Embla sys ætlum að skella okkur í Norðlingaholtið og hjálpa við aðstoð á matarúthlutun til þeirra sem minna mega sín - sem mæðrastyrksnefnd sér um :) Hlakka mikið til ;) Held að ég þurfi að gefa e-ð af mér núna þessi jól og jafnvel næstu jól til þess að ég geti notið jólanna sjálf :)

En gaman að segja frá því - að ég í mínu prófakasti og þeir sem þekkja erfiðan prófatíma vita að persónuleikinn manns breytist auk ýmiss annars í fari manns. Og í þessu kasti mínu ákvað ég að fara að sækja um að taka þátt í þessu sjálfboðastarfi - en þar sem ég var að skoða í gegnum síðu hjálparstarfs kirkjunnar sé ég að til þess að aðstoða þarf að sækja um fyrir 10.des auk þess að það þarf að vera á vissum tíma og vissum stað - einhversstaðar út í þið vitið hvar - og vegna þessa ákvað ég að skrifa bréf til yfirmanneskju þar um hve fáránlegt þetta væri og að þetta flókna umsóknarferli myndi nú bara fæla burt þá sem til eru í að hjálpa til og gefa vinnu sína! Næsta dag berst mér símtal frá þessari yfirmanneskju þar sem hún er hissa á bréfinu og skilur hreint ekkert hvað ég er að tala um...

...þá kemst ég að sannleikanum - það sem ég hafði skoðað var ekki umsókn til að taka þátt í sjálfboðastarfi við að aðstoða - heldur umsókn til að fá aðstoð - þ.e.a.s. fá matarpakka! Sem skiljanlega er flóknara en hið fyrrnefnda!

En jæja nóg af bulli.. farin að horfa á crockodile dundee með emblu, þórdísi og heimsa :) Knús á alla og veriði góð við hvort annað - og í guðanna bænum ekkert jólastress! ;)